ساخت نانو داربستی با قابلیت ترمیم بافت آسیب دیده

[ad_1]

محققان دانشگاه تربیت مدرس در فاز آزمایشگاهی داربست‌هایی را عرضه کردند که قادر به کشت طولانی مدت سلول‌های بنیادی است و از آن می‌توان در ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده استفاده کرد. در علم تقلید زیستی (بیومیمتیک) با الگو قرار دادن نمونه‌های موجود در طبیعت و الهام از ویژگی‌های آنها، به طراحی و ساخت سامانه‌هایی پرداخته می‌شود که می‌توانند به بهترین نحو، رفتار کرده و خواص الگوی خود را تقلید کنند. داربست بیومیمتیک نیز تقلیدی از ساختار (ماتریکس خارج سلولی) ECM و خواص آن است. نکته مهم توجه به ساختار طبیعی و ویژگی‌های فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی ECM برای دستیابی به بهترین حالت رشد سلول، عملکرد و پاسخ آن پس از کشت روی داربست‌های طراحی شده طبق ECM است. بر این اساس محققان دانشگاه تربیت مدرس مطالعاتی را در این زمینه انجام دادند.

رضوان مبصری، محقق دانشگاه تربیت مدرس و از محققان طرح، ضرورت انجام این پژوهش را کشت طولانی مدت سلول‌های بنیادی در شرایط آزمایشگاهی ذکر کرد و گفت: در این مطالعات درصدد بودیم تا با وجود مشکلاتی از جمله از دست رفتن ویژگی‌های منحصر به فرد (ویژگی‌های بنیادینگی) سلول‌ها در حین کشت به سیستم کشت شناخته شده، معین و مناسب برای رشد و کشت طولانی‌ مدت سلول‌ها دست یابیم که این سیستم در زمینه‌ سلول درمانی و مهندسی بافت تأثیرگذار باشد. مبصری، کنترل بر سرنوشت و رفتار سلول و همچنین القای فرآیندهای دلخواه مانند اتصال مناسب و افزایش رشد سلول بر روی داربست‌های ساخته شده را از جمله اهداف در این مطالعه نام برد. وی با اشاره به جزئیات این مطالعات خاطرنشان کرد: در این پژوهش، ما با الگو قرار دادن مکانیسم‌های اتصال سلول به بستر و نقش پروتئین‌ها در این اتصال و پیامدهای بعد از آن، بستری اصلاح شده با توالی پپتیدی خاص ساختیم. این بستر امکان اتصال بهتر و سریع‌تر سلول‌ها را فراهم می‌کند.

به گفته این محقق این بستر باعث افزایش توان رشد و بقای سلولی در مقایسه با گروه کنترل و برخی مولکول‌های زیستی دیگر نیز شده است. این محقق دانشگاه تربیت مدرس به بیان نتایج به دست آمده از این تحقیقات اشاره کرد و یادآور شد: بستر اصلاح شده با پپتید از نظر اتصال سلولی شرایطی مناسب را برای سلول‌های بنیادی مزانشیمی ایجاد کرده است. این پدیده قابل مقایسه با اثری است که پروتئین کامل فیبرونکتین نشان داد. وی اضافه کرد: همچنین رشد و بقای سلول‌ها بر روی بستر اصلاح شده با پپتید افزایش معناداری را در مقایسه با گروه کنترل، فیبرونکتین و RGD نشان داد.

مبصری تاکید کرد: نتایج این پژوهش همچنین نشان داد که اصلاح سطحی بسترها به عنوان یکی از اجزای کشت سلول در شرایط آزمایشگاهی با مولکول‌های فعال زیستی مانند پروتئین‌های موجود در ماتریکس خارج سلولی و یا پپتیدهای مشتق از آنها، می‌تواند در تعدیل ویژگی‌های سطح و القای فرآیندهای مطلوب به سلول مؤثر باشد. به گفته این محقق داربست‌های تولید شده که از توالی پپتیدها ساخته شده‌اند در مهندسی بافت و ترمیم بافت‌های آسیب دیده نقش مؤثری را ایفا می‎کنند. نتایج این تحقیقات که با همکاری رضوان مبصری، دانش آموخته‌ دکترای نانو بیوتکنولوژی از دانشگاه تربیت مدرس، دکتر حسین نادری‌منش و دکتر مسعود سلیمانی از اعضای هیأت علمی دانشگاه تربیت مدرس انجام شده، در مجله‌ Biochemical and Biophysical Research Communications منتشر شده است.

ایسنا

لینک کوتاه: http://iranetavana.ir/?p=10029

[ad_2]

لینک منبع

ساخت سطوح فلزی ابر آبگریز

[ad_1]

پژوهشگران دانشگاه علم و صنعت ایران موفق به ساخت نمونه‌های آزمایشگاهی از سطوح فلزی با خاصیت ابر آبگریزی شده‌اند که کاربرد اصلی آنها در صنایعی نظیر تولید انرژی، انتقال حرارت، شیرین سازی یا نمک زدایی آب و ساخت پیل‌های سوختی است. آبدوستی یا آبگریزی از جمله خصوصیات فیزیکی سطحی یک ماده هستند. مواد آبگریز به دلیل ناهمواری‌های سطحی میکرومتری و نانومتری خود، اجازه پخش شدن یا جذب شدن آب روی سطح را نمی‌دهند و از این رو موجب قطره‌ای شدن آب و سر خوردن آن می‌شوند. خاصیت فوق آبگریزی فلزات می‌تواند از خوردگی، آلودگی و یا رسوب‌گیری آنها جلوگیری کرده و بر عمر تجهیزات ساخته شده بیفزاید.

حمیدرضا طالش بهرامی، از محققان طرح هدف این طرح را دستیابی به خاصیت ابر آبگریزی پایدار بر روی فلز مس عنوان کرد و افزود: این طرح ضمن تعیین نقطه بهینه برای ایجاد خاصیت ابر آبگریزی بر روی فلز مس، مواردی نظیر کاهش هزینه، افزایش سرعت و کاهش قیمت را نیز در نظر گرفته است. وی در ادامه در توضیح روش ایجاد این خاصیت گفت: بررسی سطوح طبیعی آبگریز نظیر برگ گیاه نیلوفر نشان می‌دهد که این سطوح از مواد چرب به خصوصی پوشانده شده است. علاوه بر این از زبری‌هایی در ابعاد میکرو و نانو نیز تشکیل شده‌اند. این دو عامل منجر به شکل‌گیری ابر آبگریزی (زاویه تماس سطح بالاتر از ۱۵۰ درجه) بر روی این مواد می‌شوند. برای ایجاد سطوح مصنوعی ابر آبگریز ایجاد این دو عامل بر روی سطح ضروری است. در مطالعاتی که تا کنون صورت گرفته، برای ایجاد زبری از روش‌هایی همچون اچینگ، اکسیداسیون، رسوب‌دهی الکتریکی، لایه نشانی، ماشین کاری به روش ﺗﺨﻠﻴﻪ اﻟﻜﺘﺮﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﺳﻴﻢ و غیره استفاده شده است. ما در این تحقیق از روش اکسیداسیون برای ایجاد ساختار میکرو / نانو استفاده کردیم. سپس با یک ماده با انرژی سطحی پایین، انرژی سطحی فلز کاهش داده شده و سطوح ابر آبگریزی ایجاد شده است.

به گفته‌ طالش بهرامی، سطوح مسی کاربردهای بسیار گسترده‌ای در زمینه‌ انتقال و تبدیل انرژی حرارتی دارد. به خصوص این که سطوح ابر آبگریز منجر به ایجاد چگالش قطره‌ای بر روی سطح می‌شود که بازده آن نسبت به رژیم معمول چگالش (لایه‌ای) ۱۰ برابر بیشتر است. لذا به کارگیری سطوح ابر آبگریز مس در ساخت مبدل‌های حرارتی (همراه با چگالش)، ضمن کاهش قابل توجه ابعاد مبدل و نیز افزایش عمر مفید آن، صرفه اقتصادی قابل توجهی خواهد داشت. وی یادآور شد: سطوح ابر آبگریز افزون بر صنایع تولید انرژی در ایجاد سطوح خود تمیزشونده، سطوح ضد یخ و سطوح ضد مه و موارد مشابه نیز کاربرد دارند. نتایج این تحقیقات که جاصل همکاری حمیدرضا طالش بهرامی (دانشجوی دکترای دانشگاه علم و صنعت ایران)، دکتر حمید صفاری عضو هیأت علمی دانشگاه علم و صنعت ایران و بهنام احمدی است، در مجله‌ Materials Letters منتشر شده است.

روابط عمومی دانشگاه علم وصنعت ایران

لینک کوتاه: http://iranetavana.ir/?p=10027

[ad_2]

لینک منبع

ساخت سطوح فلزی ابر آبگریز

[ad_1]

پژوهشگران دانشگاه علم و صنعت ایران موفق به ساخت نمونه‌های آزمایشگاهی از سطوح فلزی با خاصیت ابر آبگریزی شده‌اند که کاربرد اصلی آنها در صنایعی نظیر تولید انرژی، انتقال حرارت، شیرین سازی یا نمک زدایی آب و ساخت پیل‌های سوختی است. آبدوستی یا آبگریزی از جمله خصوصیات فیزیکی سطحی یک ماده هستند. مواد آبگریز به دلیل ناهمواری‌های سطحی میکرومتری و نانومتری خود، اجازه پخش شدن یا جذب شدن آب روی سطح را نمی‌دهند و از این رو موجب قطره‌ای شدن آب و سر خوردن آن می‌شوند. خاصیت فوق آبگریزی فلزات می‌تواند از خوردگی، آلودگی و یا رسوب‌گیری آنها جلوگیری کرده و بر عمر تجهیزات ساخته شده بیفزاید.

حمیدرضا طالش بهرامی، از محققان طرح هدف این طرح را دستیابی به خاصیت ابر آبگریزی پایدار بر روی فلز مس عنوان کرد و افزود: این طرح ضمن تعیین نقطه بهینه برای ایجاد خاصیت ابر آبگریزی بر روی فلز مس، مواردی نظیر کاهش هزینه، افزایش سرعت و کاهش قیمت را نیز در نظر گرفته است. وی در ادامه در توضیح روش ایجاد این خاصیت گفت: بررسی سطوح طبیعی آبگریز نظیر برگ گیاه نیلوفر نشان می‌دهد که این سطوح از مواد چرب به خصوصی پوشانده شده است. علاوه بر این از زبری‌هایی در ابعاد میکرو و نانو نیز تشکیل شده‌اند. این دو عامل منجر به شکل‌گیری ابر آبگریزی (زاویه تماس سطح بالاتر از ۱۵۰ درجه) بر روی این مواد می‌شوند. برای ایجاد سطوح مصنوعی ابر آبگریز ایجاد این دو عامل بر روی سطح ضروری است. در مطالعاتی که تا کنون صورت گرفته، برای ایجاد زبری از روش‌هایی همچون اچینگ، اکسیداسیون، رسوب‌دهی الکتریکی، لایه نشانی، ماشین کاری به روش ﺗﺨﻠﻴﻪ اﻟﻜﺘﺮﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﺳﻴﻢ و غیره استفاده شده است. ما در این تحقیق از روش اکسیداسیون برای ایجاد ساختار میکرو / نانو استفاده کردیم. سپس با یک ماده با انرژی سطحی پایین، انرژی سطحی فلز کاهش داده شده و سطوح ابر آبگریزی ایجاد شده است.

به گفته‌ طالش بهرامی، سطوح مسی کاربردهای بسیار گسترده‌ای در زمینه‌ انتقال و تبدیل انرژی حرارتی دارد. به خصوص این که سطوح ابر آبگریز منجر به ایجاد چگالش قطره‌ای بر روی سطح می‌شود که بازده آن نسبت به رژیم معمول چگالش (لایه‌ای) ۱۰ برابر بیشتر است. لذا به کارگیری سطوح ابر آبگریز مس در ساخت مبدل‌های حرارتی (همراه با چگالش)، ضمن کاهش قابل توجه ابعاد مبدل و نیز افزایش عمر مفید آن، صرفه اقتصادی قابل توجهی خواهد داشت. وی یادآور شد: سطوح ابر آبگریز افزون بر صنایع تولید انرژی در ایجاد سطوح خود تمیزشونده، سطوح ضد یخ و سطوح ضد مه و موارد مشابه نیز کاربرد دارند. نتایج این تحقیقات که جاصل همکاری حمیدرضا طالش بهرامی (دانشجوی دکترای دانشگاه علم و صنعت ایران)، دکتر حمید صفاری عضو هیأت علمی دانشگاه علم و صنعت ایران و بهنام احمدی است، در مجله‌ Materials Letters منتشر شده است.

روابط عمومی دانشگاه علم وصنعت ایران

لینک کوتاه: http://iranetavana.ir/?p=10027

[ad_2]

لینک منبع